Ilona Erlebachová: relacja z ME IFSS w Jämijärvi 2024

Szczytem sezonu off-snow były dla nas w tym roku mistrzostwa Europy, które odbyły się 16–20 października 2024 w fińskim Jämi. Tegoroczne przygotowania skomplikowała nam moja kontuzja ramienia i na mistrzostwa wyjeżdżaliśmy bez ani jednego zaliczonego startu. Czyli trochę bez pojęcia, jak w tym roku wypadamy na tle konkurencji.

W liczącą 1700 km podróż wyruszyliśmy z odpowiednim wyprzedzeniem już w sobotę 12 października. Tak długie podróże są dla psów dość wymagające. Ze względu na ich bezpieczeństwo podróżują w transporterach, więc trzeba często się zatrzymywać, żeby mogły się załatwić, rozprostować kości i pobiegać. Podczas podróży zafundowaliśmy im więc bieganie po morskiej plaży, spacer po nocnym Tallinnie, przechadzkę po Helsinkach czy bieganie nad fińskimi jeziorami.

Poniedziałek

Po południu dotarliśmy na stakeout – miejsce przeznaczone na zawodach do parkowania. Jeszcze tego samego popołudnia ruszyłam przejechać trasę na rowerze. Trasa bikejoringu miała 6,1 km długości, mnóstwo zakrętów i idealną (piaszczystą) nawierzchnię dla psich łap. Już po przejechaniu bez psa trasa naprawdę mi się spodobała, i nie tylko mnie. Wszyscy zawodnicy byli nią zachwyceni. Była zabawna, szybka, ale ostatnie 2 km łagodnego podjazdu do mety naprawdę sprawdziły psy i często decydowały o końcowym wyniku.

Wtorek i środa

W te dni na trasie dozwolone były treningi. Ze względów bezpieczeństwa treningi podzielono na okna czasowe. Przed południem trenowały zaprzęgi, 2 h po obiedzie na trasę mogły wejść psy na smyczach, a w kolejnym bloku trenowali zawodnicy na hulajnogach i rowerzyści z psami. Z możliwości treningu na trasie chętnie skorzystaliśmy. Z Clipem trenowaliśmy przez oba dni. Pies zapamiętuje trasę, przejeżdżając ją, a rowerzysta sprawdza, jak przejeżdża się zakręty w szybkim tempie. Jazda z psem to jednak coś zupełnie innego niż trening na trasie bez psa. Już po treningu było widać, że będą padać szybkie czasy. W środę wieczorem w miejscowej hali sportowej odbyło się uroczyste otwarcie.

Czwartek i piątek

Od czwartku już się ścigano. Pierwsze 2 dni zaprzęgi i scooter, w sobotę i w niedzielę bikejoring i canicross. W czwartek i piątek Clip rano przez godzinkę spacerował i biegał, a potem już odpoczywał. Ja odbyłam trening na rowerze, a potem w ciągu dnia pomagałam przy startach kolegów z reprezentacji. Takie tam przynieść, potrzymać…

Sobota

No i stało się, przyszła kolej na nas. Nasz start wyznaczono na 11:15 czasu lokalnego. Od rana psy się poi, żeby organizm był odpowiednio nawodniony i gotowy do wysiłku. Nasz dzień zaczynał się więc już przed 6 rano i tak ruszyła karuzela wyprowadzanie × pojenie. 40 minut przed startem z rozgrzewką zaczynam i ja – rozjeżdżam się na rowerze. Ponieważ było dość chłodno, rozgrzewałam się do ostatniej możliwej chwili, a o Clipa zadbali przed startem przyjaciele, wyprowadzili go i przyprowadzili w wyznaczonym czasie na start, a do tego pomogli mi na starcie przytrzymać psa i rower. Starty odbywały się co minutę. Otwieraliśmy kategorię bikejoring, więc nie mieliśmy przed sobą żadnego zawodnika i mogliśmy skupić się tylko na naszej jeździe.

Już od pierwszych metrów Clip biegł super, bez błędów. Jazdą cieszyliśmy się maksymalnie aż do mety, gdzie mieliśmy najszybszy czas we wszystkich kategoriach rowerowych wśród mężczyzn i kobiet. Na mecie Clip nie był nawet zbytnio zmęczony, ale i tak psa trzeba przez 20 do 30 minut rozchodzić, podać produkty na szybszą regenerację, a potem też na czas nakarmić, bo czekał nas jeszcze drugi dzień zawodów. Do końca dnia jest potem czas na odpoczynek, zarówno psi, jak i ludzki, i oczywiście także na omówienie wrażeń z dnia zawodów z kolegami z reprezentacji.

Niedziela

Przywitała nas, jak to było w zwyczaju podczas mistrzostw, chłodnym, wietrznym porankiem. Drugiego dnia zawodów starty odbywają się zawsze od najszybszego zawodnika z poprzedniego dnia, więc także w niedzielę otwieraliśmy wyścig i mieliśmy „czystą” trasę. Tak jak w sobotę, Clipowi nie można było nic zarzucić. Od startu do mety na sto procent, bez najmniejszego błędu. Czasowo byliśmy co prawda o 3 s gorsi niż w sobotę, ale to przez wiatr w twarz, który na długiej, około 800-metrowej prostej do mety mocno dał zawodnikom w kość. Także w niedzielę mieliśmy najszybszy czas i zostaliśmy tym samym mistrzami Europy. Co mnie jednak naprawdę ucieszyło, to fakt, że w łącznym czasie byliśmy w ogóle najszybszymi rowerzystami całych mistrzostw, i to wśród mężczyzn i kobiet. Także po zakończeniu drugiego przejazdu trzeba zająć się psem – rozchodzić, dać pić, później nakarmić, zrobić rozjazd na rowerze, a potem jest czas, żeby podzielić się wrażeniami.

Po dojechaniu ostatniego zawodnika w miejscowej hali odbyło się ogłoszenie wyników, a potem już tylko pakowanie i wyjazd w stronę Czech. Jeszcze w niedzielę przenieśliśmy się do Helsinek, gdzie przenocowaliśmy, a rano popłynęliśmy promem do Tallinna i dalej przez Łotwę, Litwę i Polskę do domu. Także w drodze powrotnej znaleźliśmy czas na długi spacer z psami nad morzem, a potem już z krótkimi przerwami na wyprowadzenie psów pędziliśmy w stronę Czech. We wtorek nad ranem dotarliśmy z mistrzostw do domu.

Więcej o Ilonie na stronie Ilona Erlebachová.