Aneta Erlebachová: relacja z MŚ ICF w Leipie 2023

Mistrzostwa świata – te zawody były dla nas szczytem jesiennego sezonu. Solidnie przygotowywałyśmy się do nich prawie pół roku. I w końcu nadszedł ten weekend, do którego to wszystko zmierzało – 28–29 października. Niemiecka Leipa gościła mistrzostwa świata już po raz drugi, jednak tym razem trasa wyraźnie się zmieniła.

25–26 października: przyjazd na miejsce zawodów i pierwsze zapoznanie z trasą

We wczesnych godzinach porannych wyjeżdżamy z domu. Leipa nie jest dla nas zbyt daleko, więc podróż trwa nawet z przerwami na wyprowadzanie psów niecałe 5 godzin. Na stake-out, który na kolejnych kilka dni staje się naszym domem, docieramy więc około południa. „Zakwaterowałyśmy się” z naszym busem wśród innych czeskich reprezentantów. Do startu miałyśmy niecałe 300 m, więc idealna pozycja.

Po zakwaterowaniu ruszyłam truchtem obejrzeć trasę i rozciągnąć się po podróży. Trasa bardzo mi się podobała. Była co prawda zupełnie płaska, ale liczyła 23 zakręty, więc była bardzo urozmaicona i dawała dużo frajdy. Wciąż jeszcze nie wiedziałam, z którą z dziewczyn ostatecznie wystartuję. Każda z nich ma swoje zalety, które przydałyby się na takiej trasie. Po południu ruszyłam na trasę jeszcze raz, tym razem pieszo i z Azeri, żeby też ją obejrzała. Stormy to już zawodowiec, ona oglądania trasy nawet nie potrzebuje. Mam nawet wrażenie, że bardziej lubi zawody, na których nie zna trasy z góry.

Następnego dnia, 26 października, można trenować na trasie z psami. Zaczyna padać i błota na trasie przybywa. Rano swój trening zaczyna Eclips, który będzie reprezentował Czechy w kategorii bikejoring z moją ciocią, Iloną Erlebachovą. Zaraz potem swój trening zaliczyła też Azeri. Oboje przebiegli nową trasę bez problemów, tylko Azeri nie chciała na końcu skręcić w korytarz mety, to będzie jeszcze musiała poprawić.

Po obiedzie idę przebiec trasę już żwawszym tempem. A ponieważ trasa nawet po treningu wszystkich zawodników wydawała się całkiem biegalna, ostatecznie zdecydowałam się stanąć na linii startu właśnie z Azeri.

Wieczorem czeka nas vet-check. Dla Azeri było to pierwsze doświadczenie z kontrolą weterynaryjną na zawodach. Muszę podkreślić zachowanie weterynarzy: nie poganiali psów i właściwie mimo naprawdę dokładnego badania psom nie było nieprzyjemnie. Azeri wywalczyła na badaniu ocenę 4–5 (idealna kondycja). Częścią vet-checku była też kontrola sprzętu zawodniczego, czyli czy szelki dobrze leżą na psie i czy linka ma długość określoną w regulaminie. Kontrolę przeszłyśmy pomyślnie.

Stormy przez cały weekend cieszyła się urlopem w Niemczech. Spacerowała, szukała grzybów i w sumie wyglądała na zadowoloną, że nie musi biegać w błocie.

27 października: jeden dzień do startu

Jest piątek, czyli jutro wszystko się zacznie. Napięcie rośnie. Od team leadera dostaliśmy numery (my miałyśmy piękny 632). Wciąż pada i warunki na trasie się pogarszają. Organizatorzy zakazali dalszych treningów z psami, starając się utrzymać trasę w jak najlepszym stanie. Moja wczorajsza pewność, że start z Azeri będzie dobrym pomysłem, gdzieś się ulotniła. Przy jej sile na tak śliskiej trasie będzie bardzo ciekawie. Cały dzień minął jednak spokojnie, pod znakiem przygotowań do jutrzejszych zawodów. Tylko stake-out, który jest na łące, stopniowo zamienia się w jedną wielką błotnistą kałużę. Wieczorem odbyło się uroczyste otwarcie z ładnym pokazem laserowym.

28 października: no i stało się – pierwszy dzień zawodów

Ogólnie rzecz biorąc, jestem stresiarą, więc stresuję się już od rana. Wszystko jednak przebiegało w klasycznym, ustalonym rytmie dnia zawodów – pojenie, wyprowadzanie, pojenie…

Pierwsza z naszej grupy na start ruszyła ciocia z Clipem. Prawda jest taka, że czekanie na kogoś, aż dojedzie do mety, jest chyba jeszcze bardziej stresujące niż samo ściganie się. Ale w ich wykonaniu to była bajka: po pierwszym dniu zajmowali 1. miejsce w bikejoringu masters kobiet, a ponieważ utrzymali tę pozycję także w niedzielę, zostali mistrzami świata na rok 2023.

Mnie i Azeri start czekał dopiero po południu. Po długim czasie udało mi się porządnie i solidnie rozgrzać. Bieg nie poszedł nam jednak zgodnie z oczekiwaniami. Już start był trochę chaotyczny. Przed nami numery startowały w innej kolejności, niż miały, ale my tego przypilnowałyśmy i wybiegłyśmy prawidłowo. I na trasie zostawiłyśmy wszystko. Azeri pięknie skręcała, ale mnie przez błoto wynosiło na każdym zakręcie, więc ściągałam ją z kursu. Bardzo jej to przeszkadzało i było widać, jak niepewna jest na każdym zakręcie. Największą radość sprawiła mi w korytarzu mety, gdzie stało mnóstwo ludzi i było bardzo głośno, ale ona przebiegła przez to wszystko bez wahania aż za linię mety. Z naszą premierą w kategorii dorosłych poradziłyśmy sobie ostatecznie w sumie całkiem nieźle. Po pierwszym dniu zajmujemy 41. miejsce ze stratą 9 sekund do rywalki przed nami, ale z przewagą zaledwie 0,1 s nad tą za nami. Jutro będzie więc jeszcze walka.

Azeri ma resztę dnia wolną, więc po rozchodzeniu i napiciu się idzie się zdrzemnąć. Mnie czeka jeszcze rozbieganie i rozciąganie. A wieczorem musher dinner, czyli kolacja dla wszystkich zawodników.

29 października: drugi dzień walki

Poranek minął w zwykłym pośpiechu. Drugiego dnia startuje się w kolejności obejmującej wszystkie kategorie. Niestety i dziś nie uniknęłyśmy zamieszania na starcie. Na linię dobiegłyśmy jakieś 4 s przed startem, bo z jakiegoś niezrozumiałego powodu organizatorzy nie wpuścili mnie do korytarza startowego. Dla nas chyba lepiej, przynajmniej nie było czasu na nerwy. Azeri pobiegła tym razem naprawdę świetnie. Było widać, że po wczorajszym dniu nabrała pewności siebie i zakręty już wcale nie wybijały jej z rytmu. Mimo że na trasie leżało więcej błota i przez to była znacznie trudniejsza, udało nam się poprawić. I to nie tylko czasowo, ale też w klasyfikacji. Z mistrzostw świata wywozimy więc 37. miejsce w kategorii canicross i mamy kolejną motywację, żeby do przyszłego roku nad sobą popracować.

Po południu odbył się jeszcze bardzo atrakcyjny dla widzów wyścig sztafet. Nasz team na bikejoringowym odcinku sztafety reprezentowała też ciocia z Clipem. Czesi należą w sztafetach do czołówki i także z tegorocznych MŚ wywożą złoty medal.

Wieczorem odbyło się jeszcze uroczyste ogłoszenie zwycięzców i zakończenie zawodów. Ogłoszono też organizatora ME na przyszły rok – więc jeśli wszystko dobrze pójdzie, pojedziemy się pościgać do Włoch. Z rozmokłego stake-outu wygrzebaliśmy się zaskakująco szybko i czekała nas już tylko droga do domu.

Tymi zawodami zakończył się dla nas także sezon off-snow 2023.

Więcej o Anecie na stronie Aneta Erlebachová.