Aneta Erlebachová: relacja z zawodów z września i października 2023

Mistrzostwa Czech ČASS w canicrossie

W tradycyjnym wrześniowym terminie, 23–24 września 2023, odbyły się mistrzostwa Czech w canicrossie. Zawody odbywały się niedaleko miasta Hluboká nad Vltavou, na kempingu Křivonoska, który gościł mistrzostwa Czech już 3. rok z rzędu.

Po dłuższym zastanawianiu się ostatecznie zdecydowałam się wystartować z Azeri. Dla Azeri były to w ogóle pierwsze zawody w canicrossie, pierwsze zawody ze mną i od razu tak duża impreza. Ponieważ jednak się tego nie boimy, postanowiłyśmy spróbować.

Trasa miała 3,7 km i choć dla kategorii Elite była taka sama jak w poprzedniej edycji, dla mnie była to zmiana. W poprzednich latach startowałam bowiem w kategorii juniorów, a oni mają krótszą trasę. Trasa kategorii Elite podobała mi się jednak dużo bardziej.

Nie zabrakło wielu technicznych odcinków – na przykład zaraz po starcie trafienie z łagodnej górki na drewniany mostek było niezłym wyzwaniem. Poza tym trasa prowadziła przez las, ładnymi, miejscami twardymi, gdzie indziej korzenistymi drogami. I oczywiście nie mogło zabraknąć błota. A tak przy okazji, Křivonoska to raj dla grzybiarzy, więc nie tylko dookoła, ale i na samej trasie rosło mnóstwo grzybów.

Piątek: Na Křivonoskę dotarłyśmy zaraz po obiedzie i zakwaterowałyśmy się w domku na kempingu. Z Azeri obeszłam trasę, żeby w kolejnych dniach lepiej się orientowała i wiedziała, którędy ma biec. Potem sama przebiegłam trasę jeszcze raz. Wieczorem, już jednak w deszczu, odbywała się weryfikacja zawodników.

Sobota: Od rana miałyśmy pełne ręce roboty. O 4 rano, a potem o 6 dałam Azeri pić, o 7 odbył się krótki musher meeting w sprawie zawodów, a już o 8 był start. Do biegu stawałam bez ambicji. Jedyne, czego chciałam, to udane pierwsze zawody, przede wszystkim bez złych doświadczeń dla psa. Zepsuć może się wszystko, a naprawia się to potem dużo trudniej. Nie wiedziałam, czego się po Azeri spodziewać, i byłam ciekawa, co wymyśli na trasie. Ale to, co pokazała? Nie rozumiem, ale dziękuję! Biegła jak zawodowiec, pokazała absolutnie pewny występ. Niczym i nikim na trasie się nie przejmowała. Trochę zbił ją z tropu leżący fotograf, którego w zaprzęgu nigdy nie widziała, ale to się nie liczy. Skręcała bez wahania, i to mimo bardzo trudnego finiszu, gdzie trasa do mety mijała się ze startem, było tam mnóstwo ludzi, psów i hałasu. Jej to w ogóle nie wybiło z rytmu i spokojnie biegłaby dalej (w przeciwieństwie do mnie). Po prostu nie odpuściła ani metra. A wynik? TOP 10 na mistrzostwach Czech w kategorii Elite to bardzo ładny początek.

Po biegu rozchodziłam Azeri, znowu dałam jej pić i zostawiłam ją, żeby odpoczęła. Siebie zmusiłam do rozbiegania i rozciągania. Kto uprawia sport, ten wie, że bez tego się nie obejdzie, choć nikt za tym specjalnie nie przepada. Niestety z pozostałych zawodów nic już nie widziałam, czego żałuję, bo widowisko było na pewno wspaniałe.

Niedziela: Poranna rutyna się powtórzyła. Także dziś start był o 8 rano. Startowano metodą Gundersena, co oznacza, że zawodnicy ruszają w takich odstępach, w jakich dobiegli poprzedniego dnia. Tym razem byłam już trochę spokojniejsza, miałam przynajmniej jakieś wyobrażenie, jak będzie wyglądał bieg. Do tego przed nami i za nami była około 30-sekundowa luka. Pobiegłyśmy więc piękny bieg solo, w którym nie musiałyśmy się niczym przejmować. Azeri znów spisywała się świetnie, reagowała i słuchała bez zarzutu.

Do domu wieziemy więc 10. miejsce z mistrzostw Czech 2023. Mimo wszystko to przeżycie jest dla mnie na wagę złota, cały weekend bardzo mi się podobał. Do tego Azeri poradziła sobie ze swoją premierą najlepiej, jak mogła, i jestem z niej naprawdę bardzo dumna. Po nieudanych ostatnich zawodach była to miła odmiana.

Na koniec muszę też podkreślić pracę organizatorów, którzy poradzili sobie z całą imprezą na piątkę.

Mostecký kros 2023

Paczka zapaleńców z mojego macierzystego klubu MC Český ráj postanowiła znów wykorzystać przedłużony jesienny weekend i zorganizować zawody w wiosce Mostek. Organizowaliśmy je tu już po raz drugi, więc wszystko, co organizacyjnie najważniejsze, mieliśmy przećwiczone z poprzedniej edycji.

Trasa jest tu, pozwolę sobie twierdzić, naprawdę świetna. Prowadzi przez las, po miękkim podłożu, a jednocześnie jest szybka i techniczna, z wieloma ciekawymi przejazdami między drzewami. Do tego startuje się pod górę, która potrafi sprawdzić zawodników już na samym początku.

Trasę przeszliśmy już 14 dni wcześniej, gdy poszliśmy sprawdzić, w jakim właściwie jest stanie, na wypadek ewentualnych poprawek przed zawodami. Dzień przed zawodami trasę oznaczono – „zamlekowano” – popsikano korzenie sprayem, ustawiono płotki itd. Przygotowano też torby na rejestrację z upominkami, numerami i chipami. Następnego dnia rano przygotowania trwały dalej. Trzeba było dowieźć wodę, postawić baseniki dla psów i namioty z poczęstunkiem.

Z początkiem rejestracji zaczął się prawdziwy młyn. Ale i z tym poradziliśmy sobie bez większego zamieszania i można było startować. Ponieważ większość pomocników, łącznie z nami, chciała się też pościgać, różnie wymienialiśmy się funkcjami i startami. Ułożenie startów tak, żeby wszyscy ze wszystkim zdążyli, było więc twardym orzechem do zgryzienia.

Jako pierwsza ze wszystkich wystartowała Azeri z Iloną Erlebachovą w kategorii bikejoring. Ja w tym czasie rozchodziłam się z psem Ilony, Eclipsem, i przygotowywałam go do startu. Azeri przeleciała trasę w świetnym czasie. Mniej więcej 7 minut po jej dobiegnięciu wystartował z Iloną w kategorii bikejoring Eclips, który ostatecznie wyprzedził swoją młodszą siostrę Azeri o 10 s. A gdy Ilona zabrała oba psy z powrotem do samochodu, żeby dać im pić, rozchodzić je i nagrodzić, ja poszłam na start pomagać ustawiać zawodników. Byłam tam, dopóki ktoś mnie nie zmienił i nie mogłam iść się rozbiegać przed canicrossem ze Stormy.

Canicross ze Stormy jest fajny. Mimo wszystko nadążam za nią znacznie lepiej niż za Azeri. Dużym bonusem jest też to, że dzięki przyjemnemu ciągnięciu człowiek nie ma pęcherzy (kto biega canicross, ten wie). Bardzo nam się te zawody podobały!

Do domu wieziemy więc:

• 1. miejsce: ja i Stormy w CCW z psami powyżej 23 kg
• 1. miejsce: Ilona i Eclips w BKW
• 2. miejsce: Ilona i Azeri w BKW

Dogrun Vrchlabí

Po zawodach Mostecký kros nie zostało nam wiele czasu na regenerację. Już dwa dni później, czyli w sobotę, stanęłam ze Stormy na starcie kolejnych zawodów – tym razem Dogrun.

Dogrun odbył się już po raz kolejny we Vrchlabí, w ośrodku biegowym Vejsplachy, niedaleko naszego domu. Dlatego możliwość, że nie pobiegniemy, właściwie dla nas nie istniała.

Wybrałyśmy krótszą trasę, która miała 2,5 km. Uznałam, że po poprzednim wymagającym tygodniu nam to wystarczy, w końcu wciąż jeszcze próbuję się rozruszać po mistrzostwach Czech. I to się opłaciło.

Dzięki temu mogłyśmy się zawodami naprawdę nacieszyć. Organizatorzy przygotowali dla nas bardzo urozmaiconą i dla psów bardzo wymagającą orientacyjnie trasę. Nie zabrakło karkonoskich podbiegów i zbiegów, różnych zawijasów na łące ani nawet mijania się korytarzy startu i mety. Stormy w swoich prawie dziewięciu latach jest już doświadczona, więc nie dała się wybić z rytmu i doprowadziła nas na pierwsze miejsce. Na mecie czekał na nas po dobiegnięciu ulubiony banan Stormy.

Podsumowując – mamy za sobą piękną i udaną serię trzech startów!

Więcej o Anecie na stronie Aneta Erlebachová.